صدای من در اشک می شکند از این رو شور مزه است

صدای من در آبها می میرد از این رو بوی خزه دارد

جز اشک از چه بگویم حرف به حرف و قطره به قطره

جز آه از چه بگویم شعله به شعله سکوت به سکوت .

جای پای برفها را بر دل خود می بینم که سبک می آیند و سبک می روند.

من با خیالی زندگی کردم با خیالیکه هرگز آن را باور نداشتم و اکنون با خیال خواهم مرد در عین بی خیالی .

من اینک نا نوشته ها را می خوانم بر در دیوار و نوشته ها را به باد می سپارم می خواهیم دنیا را پر کنیم با حرف هایمان و کارهایمان ولی دنیا هرگز پر نمی شود .

سرنوشت من شعریست آن را می خوانم و تکه تکه آنرا می نویسم آنچنان با خود در تنهایی زیستم که فراموش کردم تنهایم .

شاعری به زبان اشک سخن گفت از این رو پنداشت که بر کشتی ای سوار است و بر رودخانه ای       می راند

ای کاش می شد در پای شعر خوب سجده کرد و دیگر سر بر نداشت و همانجا مرد .

باختن ها را باخته ام و بردنی ها را برده ام و دیگر چیزی برای برد و باخت ندارم .

شاعر با شعرش یکبار قبل از خودش زندگی می کند و آنچه را که می گوید بعدها خواهد دانست و آنچه را که نوشته است بعد ها زندگی خواهد کرد .

قبل از اینکه تن من را به خاک بسپارند من روحم را به کلمات و کلمات را به کاغذ می سپارم حرفی دارم که آنرا تا کنون ننوشته ام زیرا سفیدتر از کاغذ است

                            بدان هر شعر زیبا تجلی یک وصال است ٪